Australia 2003 Motorhome Road trip

Dag 1 – 5
9/2/2003 zondag (1e dag): vandaag moesten we vroeg op, eerder dan normaal, want we werden om 08:30 uur opgehaald om naar Schiphol te gaan. Het was vanochtend dus wel even spitsuur. We kregen nog een telefoontje van Dennis dat hij niet mee zou komen naar Schiphol om ons uit te zwaaien. Hij heeft de waterpokken. Het is wel rot voor hem, want net met zulke gelegenheden moet hij het laten afweten.
De rit naar Schiphol verliep zonder noemenswaardigheden en de bagage controle en inchecken liep wonder boven wonder betrekkelijk snel. We waren ook wel vroeg op het vliegveld.
Met Saskia, Chantal, Brenda en Cees hebben we nog koffie gedronken, waarna Brenda en Cees afscheid van ons hebben genomen. Met Saskia en Chantal zijn we nog even in het restaurant boven geweest. Voor Chantal een hele gewaarwording. Het afscheid van hen was niet gemakkelijk, voor hen en voor ons is 3 maanden dan ook wel lang. Maar ja, het zei zo.
Wij zijn nu ongeveer 3 uur in de lucht, hebben de lunch gehad (van Lonny) en het duurt nog wel 9 uur voordat we in Singapore zijn, de vlucht duurt 12 uur en 5 minuten. We komen ongeveer tegen 08:15 uur in Singapore aan.
10/2/2003 maandag (2e dag): op het vliegveld van Singapore hebben wij even de benen kunnen strekken en zijn toen verder naar Jakarta gevlogen. Het was een korte vlucht van 1 uur en 18 minuten. Wij zijn wel ca. 20 minuten te laat uit Singapore vertrokken, dus ook te laat in Jakarta geland.
Yos die ons zou ophalen hebben wij na een beetje zoeken gevonden. Hij stond ergens anders dan waar wij stonden te wachten. De rit door Jakarta was wel een gewaarwording. Het verkeer is bijzonder druk, ik heb het idee dat er honderden en nog eens honderden auto’s zijn. Het verkeer lijkt een chaos, maar doordat er veel toleranter wordt gereden dan men vermoedt vloeit alles in elkaar in en dus geen botsingen. In de 50 jaar dat ik uit Jakarta ben weggeweest heeft er een enorme verandering plaats gevonden. Veel hoogbouw met de onvermijdelijke krottenbouw die je ook hier vindt. Veel wegen en ook tolwegen. Het drukke verkeer is indrukwekkend.
De temperatuur is drukkend en er wordt vanmiddag regen verwacht.
(Saskia is onze dochter, Chantal haar dochter, Brenda en Cees kennissen, Yos ook een kennis).
11/2/2003 dinsdag (3e dag): gisterenavond zijn we vroeg naar bed gegaan, maar door de jetlag waren we na een paar uur weer wakken. Wij zijn worstelend de nacht tot 07.00 uur doorgekomen. Na het ontbijt (nasi goreng) hebben wij in de buurt een korte wandeling gemaakt. En weer zijn we door de massale drukte van verkeer en mensen overdonderd. Bij het avondeten (gisteren) ging het gerucht dat Garuda Indonesia vandaag zou gaan staken. De piloten vragen 50% meer salaris! Yos heeft dus voor ons even met Garuda gebeld en onze vlucht zou gewoon doorgaan, maar we zullen wel een uur eerder vertrekken. Het blijkt dat Garuda ons telefonisch heeft willen bereiken, maar doordat het reisbureau waar wij de tickets gekocht hebben heeft nagelaten ons te vragen om een contact adres, is het Garuda niet gelukt ons dit te laten weten. Wij blijven nu wel een uur langer op het vliegveld van Denpasar. Na het middageten (warm) heeft de chauffeur ons weggebracht. Wij hebben nog geprobeerd langs ons oude huis op de Sungai Sambas III te rijden om te kijken wat hiervan over is. We hebben het natuurlijk niet gevonden, want alles is heel en heel anders. Zo op het eerste gezicht staat de school er nog, maar de huizen zijn allemaal anders, nieuw met één of twee verdiepingen. Van de huizen van destijds is niets meer over. We zouden nog proberen langs de Majestic bioscoop te rijden, maar wegens tijd gebrek, wij hebben veel tijd verloren in de files, hebben we besloten om maar naar het vliegveld te rijden.
Wij hebben ingecheckt en zitten nu voorlopig in de Business Lounge en zien wel verder hoe het allemaal gaat.
12/2/2003 woensdag (4e dag): we zijn net op het vliegveld van Melbourne geland en gaan over een uurtje verder naar Sydney. Op dit vliegveld zijn we dus transitpassagiers. Garuda heeft ons in Jakarta en Denpasar een kunstje geflikt. We zijn dus overgeboekt voor Jakarta – Denpasar op een eerdere vlucht. Hierdoor moesten we dus eerder op het vliegveld van Denpasar zijn. Deze vlucht zou om 17.50 uur vertrekken (de originele vlucht om 18.15 uur). Hoe laat zijn wij van Denpasar naar Melbourne/Sydney vertrokken? Wij vertrokken om 18.25 uur. De aansluitende vlucht die om 22.15 uur moest vertrekken, vertrok om bijna 22.40 uur. Het geeft allemaal niets, wij zijn nu uiteindelijk op Australische bodem en tegen 10.00 uur vandaag zijn we weer terug in Sydney.
Niet waar dus, in Melbourne moeten de passagiers voor Sydney uitstappen en weer inchecken. Een fluitje van een cent, zou je denken. Het weer inchecken ging inderdaad vlot, maar we zaten nog geen vijf minuten in het vliegtuig of er kwam een mededeling, dat er iets mis was met het bijtanken. We zouden om 08.00 uur vertrekken, maar tegen 09.30 uur werd besloten om de passagiers voor Sydney te laten uitstappen en verder te laten vliegen met Qantas. Dit is ook sneller gezegd dan gedaan. We gingen dus door de douane en immigratie, daar was het wel even verwarrend, want ze hadden nog niet op ons gerekend. Dit werd ook opgelost en toen maar wachten op de bagage. Als alles lukt dan zouden wij met vliegtuig van 11.00 uur naar Sydney doorvliegen. Het duurde behoorlijk lang met de bagage en tijdens het wachten hebben wij staaltjes gezien hoe de Australische douane op jacht gaat naar drugs. Een snuffelhond komt gewoon je handbagage snuffelen, je handtas en ruikt ook aan je lange broek. En niks van: past u op, mijn privacy is in het geding. Eindelijk was de bagage er dan en toen moesten we nog door de douane controle. Alles weer voor de zoveelste keer door een scan. Wij mochten gelukkig zonder de koffers hoeven open te maken doorlopen. Een end moeten lopen naar het binnenlandse deel van het vliegveld. Daar werden we snel ingecheckt, was inmiddels al kwart voor elf. Toen in een hurry naar de instap gate, maar eerst moest de handbagage nog weer door een scanner. Helemaal bezweet en gestresst in het vliegtuig aangekomen. Daar horen we dat er nog even geduld betracht moeten worden, want we wachten nog op wat passagiers van Garuda voor Sydney! Eindelijk om 11.25 uur vertrokken en precies een uur later waren op het vliegveld van Sydney. Met een speciale bus pendeldienst (rijdt een paar hotels af – goedkoper dan een taxi) en met andere toeristen een kleine stadstoer gemaakt en naar een klein uurtje later waren we in het Cambridge Park Inn Hotel, hetzelfde hotel van verleden jaar.
13/2/2003 donderdag (5e dag): wij hebben vannacht wel last gehad van de jetlag. Twee tot drie uurtjes vast geslapen en dan weer klaar wakker, niet leuk. Na het ontbijt, in het hotel, zijn wij met een taxi naar Kea Campers in Milperra gegaan om daar de camper op te halen. Allervriendelijkste mensen, veel goede adviezen gekregen en wat papierwerk ingevuld. Toen naar de camper. Nou, het is wel even schrikken, het ding is wel groot. Zes en een halve meter lang en drie meter hoog. De breedte? Heel breed! De camper is helemaal aan ons uitgelegd, technisch als de comfort zaken, zoals airco, magnetron, ijskast, douche/toilet. Het interieur is van licht beuken hout, heel netjes. De bekleding is groen. De camper is nog nieuw, heeft maar 7.000 km gereden. Het leigen van het toiletafval is ons ook uitgelegd. We proberen dus zoveel mogelijk de toiletten van de campings te gebruiken. Nadat alle spullen uit de koffers naar de kastjes van de camper zijn verhuisd zijn wij op weggegaan. Helaas is bij de eerste bocht van het Kea terrein af het stoepje meegenomen, een klein beetje maar. Het is een ding, breed! Ik reed wel meteen aan de goede Australische kant van de straat, maar het is vreemd. Nog vreemder was dat alles in de camper rammelde. Gelukkig konden we stoppen zonder gevaar voor ons of voor de anderen, om te kijken wat er aan de hand was. Ja hoor, de laden waren niet “op slot”, waardoor de laden dan weer naar buiten schoten en dan weer naar binnen. Het leek wel oorlog in de camper. OK, dit ook weer geleerd. Bij Kea hadden wij gevraagd naar een supermarkt. Ja, er was er één hier in de buurt, een Aldi! Dus wij eerst op weg naar de Aldi, we hebben wel behoorlijk moeten lachen. Mar heeft de boodschappen gedaan, praat met iedereen, en komt even later met een wagen vol bij de camper terug. Bijna alles in groot verpakking. Wij hebben b.v. een zak chips van 1,5 kg., een doos van 1 kg. Wheat Biscuits. Wijn is niet per fles maar alleen per 6 flessen te koop. Dit laatste heeft Mar gelukkig niet gedaan, maar we kopen nog wel een fles Australische wijn. Mar heeft de boodschappen in de camper gedaan en ik heb het karretje teruggebracht. Onderweg spreekt een mevrouw mij in het Nederlands aan. Met goede raadgevingen voor de trip en dat wij beslist niet in één ruk naar Melbourne moesten rijden, heb ik haar deze belofte gedaan en met een “goede reis en veel plezier” heeft zij van mij afscheid genomen. Ik heb me meteen afgevraagd waar ik dit aan te danken heb. Een voor mij totaal vreemde mevrouw in Milperra, Australië. (Wie weet de oplossing van dit raadsel?). Later vertel ik Mar dit verhaal en dan krijg ik………etc.etc. Zij heeft dus met bijna alle op dat moment aanwezige mensen in de Aldi gepraat. En van allen ook goede raadgevingen gekregen, zo zijn de Aussies.
Na deze episode, lijkt wel of wij nog thuis zijn, zijn we op weg naar Melbourne gegaan. Het plan is om 170 km. te rijden en dan in Goulburn een campingsite op te zoeken. Maar het is nog niet zover. Het onder de knie krijgen van een camper, diesel, is wel iets waar ik me een beetje in heb vergist. Er staat ook heel veel zijwind, dus heel veel bijsturen. Inhalen met een diesel, wel 2,5L turbo, valt ook zwaar tegen. En de “long vehicle” zijn echt lang en rijden niet langzaam. Als die je dus inhaalt valt de wind weg, duurt een tijdje vanwege zijn lengte en als hij je voorbij is dan krijg je weer de volle mep. Vandaag ben ik er niet aangewend geraakt, kijken hoe het morgen gaat.Tijdens de rit naar Goulburn zien we hier en daar zwart geblakerde bomen, de restanten van de bushfire. Wel jammer, maar het is ook zo droog en die harde wind erbij. De dame van de Governor’s Hill Carapark vertelde, dat het hier in februari 2002 voor het laatst geregend had. Maar ondanks de droogte is de omgeving hier mooi, heuvelachtig met veel variaties. Het is nu vijf uur in de middag, vanavond na tienen (goedkoper mobiel tarief) zullen we proberen de e-mails te verzenden en de homepage te updaten.

naar Roadmap

Overnachtingsplaatsen

verder