Bali 2014 (Indonesië) 2

Bali 2014

We hebben nu te maken met 1 ½ patiënt en ½ mantelverzorger. Nu gaat het moeilijk, maar het recept is: ginger, citroen, honig (dit roven we van de ontbijttafel, de ginger vragen we) en veel rust. Dat is wat is voorgeschreven en we houden ons er aan. Het hoesten is n nog wel moeilijk en pijnlijk, maar er is bij beide patiënten voortgang.
Vannacht heeft het zonder dat wij het wisten weer geregend. Het lijkt er op, dat er (tot nu toe) alleen in de nacht regent. Er staat vandaag een harde wind vanuit zee, de vlaggen staan allemaal op rood en alleen de locals durven de zee op. Geen toerist, want als je de golven ziet aankomen rollen, dan wil je daar niet tussen zitten. Er zal nog wel regen kunnen vallen. Tijdens het ontbijt werd iedere vrouw, oud of jong, vanwege Valentijnsdag verrast met een rode roos. En het slaat aan, vooral bij de oudere garde.
We zitten nu een week in het Legian Beach Hotel in Legian, nog een week en dan verhuizen we het binnenland in, naar Ubud (oeboed). We verheugen er ons nu al op.
Het heeft hier om half een in de middag toch geregend, een hevige bui van iets meer dan een half uur en toen was het weer droog. Het effect: temperatuur iets gedaald en de bladen van de planten glimmen weer.
Toen wij na het ontbijt het strand zijn op geweest, was het weer een trieste zaak. Lege strandbedden en iedereen probeerde een toerist te verleiden iets bij hen te komen drinken of een ligbed te huren. Maar zoals wij het de afgelopen dagen al hebben gezien zijn er meer toeristen die met een kleedje op het strand gaan liggen. Als je zo in mag schatten, zijn er tientallen strandverkopers die een paar dagen op rij niets verdienen. Maar er schuilt ook iets van eigen schuld in deze situatie. Het strand over een lengte van 5 km kent om de 20 meter de zelfde soort tentjes met de zelfde waar: frisdranken en ligbedden. Ook de meeste met surfplanken verhuur en suflessen. Teveel van het zelfde. Men heeft niet de inventiviteit om te veranderen, wat op zich moeilijk is. Maar er zal toch iets moeten gebeuren, op steun van de overheid hoeft niet gerekend te worden, nog niet zo lang geleden is er weer iets van de subsidie op benzine afgegaan. Een halve opstand, maar de subsidies moeten geheel verdwijnen. Ook hier moet een ommekeer plaatsvinden: Indonesië importeert ca. 400.000 barrels (van ieder 150 liter) per dag, terwijl de productie van eigen olie (en men heeft veel eigen olie) in de afgelopen jaren alleen maar is verminderd. De komende verkiezingen voor het presidentschap zou een ommekeer voor Indonesië kunnen betekenen. Er zijn ongeveer 750.000 jonge Indonesiërs die voor het eerst gaan stemmen en die door de gevestigde partijen links worden gelaten. Deze kiezers hebben een totaal andere mening over bv. corruptie, het geven van subsidie (een voorbeeldje wat op de TV kwam: ergens in het land is met veel subsidie een school gebouwd, toe deze klaar was bleken er geen leerlingen en docenten e zijn). De kandidaat die deze kiezers aan zich weet te binden, maakt een grote kans de nieuwe president van de republiek te worden. Waarom laten de partijen deze kiezers links liggen? Ze vertrouwen op de oude bekende tradities, maar de samenstelling van de bevolking is veranderd.
(Dit was uw correspondent uit het Verre Oosten)
Uw correspondent gaat vanavond waarschijnlijk weer bij de Chinees eten.

2014.6
Het weer gaat hier veranderen. Tijdens de koffie vanochtend op het hotel Beach Terrace, je zit  dan verhoogd in lekkere fauteuils, aan een gedekte tafel, onder een parasol met uitkijk op de strand verkoper, het strand en de zee.
De zee is woest, hoge golven die elkaar vel sneller opvolgen dan normaal. De lucht aan de horizon donker en dreigend. Ook de lucht in het zuiden vertoont het zelfde beeld, daar zal de regen vandaan komen.
Het normale leventje van de strand verkopers gaat beginnen. De ligbedden worden uitgezet, de parasols uitgeklap, de stoeltjes geplaatst, business as usual denk je. Maar niets daarvan is waar, want er zijn geen toeristen. De vrouwtjes die de kralen, T-shirts, armbanden e.d. verkopen worden door hun man per bromfiets afgeleverd. Ook zij maken zich op voor de verkoop en het verleiden van de toerist. Zij ondergaan een hele metamorfose, ze komen aan als ladies, zien er normaal uit en zijn ook normaal gekleed en ze zien er eender uit. En dat is niet de bedoeling, ze moeten opvallen, eruit springen. Het begint met het hoofddeksel. Ze zetten altijd iets op wat gek is, een petje met een grote zonnehoed erover. Als het kan in felle kleuren. Dit hoofdtooisel wordt dan nog opgefleurd met een grote bos kralenkettingen. Dan trekt ze nog een te gekke T-shirt over haar kebaja (bloesje) aan, ze kijkt in een spiegeltje hoe het geheel eruit ziet en als het haar goedkeuring kan krijgen, begint de grote show, er moet verkocht worden. Ieder voorbij komende toerist wordt aangesproken, met handen en gebaren verleid om iets te kopen. Dit spel is net als een toneelspel. Maar voor een succes moet je wel wat toeristen hebben die iets willen kopen en hieraan ontbreekt het. Jammer.
Bij normale weersomstandigheden hoor je vogels tsjilpen, je ziet ze van tak naar tak vliegen, het is een vrolijke boel. Maar nu, met de harde wind, de donkere wolken, zijn ze anders. Ze zijn druk, bijna zenuwachtig in afwachting van iets. En dat iets is de naderende regen. De wind neemt toe, de vogels vertrekken, ze gaan ergens schuilen, het wordt stil. De wind neemt nog meer toe en dan vallen de eerste druppels, de voorbode van de tropische regen. Alles op het strand van de verkopers wordt opgeruimd, ze hebben nog geen cent verdiend. Ook de vrouwen bergen hun spullen op, die hebben ook nog niets verkocht. De toeristen vluchten voor de aankomende regen.
De wind neemt toe en de tropische regenbui is losgebarsten. Zodra de regen valt, valt de wind weg. De regen komt dan vertikaal, loodrecht naar beneden. Wij laten de koffie voor wat die is en vluchten ook, naar het entreecomplex. Dit is een opengebouw, dus alleen maar een dak, groot opgezet en met lekkere fauteuils. Daar hebben we gezeten en de regen zien neervallen. Het blijft fascinerend, het wordt niet kouder, misschien een ietsje, want het wordt aangenamer. Dit heeft  meer dan een halfuurtje geduurd en we hebben dit tropische spektakel lekker weggezakt in de fauteuils over ons heen laten gaan. Tijdens een regenbui staat het leven bijna stil.
En dan is de regenbui voorbij, het druppelt nog na, de vogels keren terug, de bladeren zijn glanzend als nieuw. Het leven gaat weer verder, de temperatuur is iets aangenamer. En we wachten met ons allen op de volgende tropische regenbui, want het is nog steeds het regenseizoen op Bali.

2014.7
Het zou de verandering kunnen zijn, het was vandaag (zondag 16/2) druk op het strand. Veel ligbedden waren verhuurd, in de afgelopen dagen heeft de zon nog niet zo uitbundig geschenen. De kans dat er vandaag nog regent, valt is heel klein. Gisteren heeft het wel bijna de hele dag met afwisseling geregend. Morgen, maandag, zal het blijken of de goede zaken op het strand zich zullen voortzetten.
Vandaag hebben we op de secundaire weg langs het strand gelopen richting noord. Hier hebben we het hotel gevonden wat we in eerste instantie aangeboden hebben gekregen. We zijn geschrokken van de ervaringen van andere toeristen (op het Internet gelezen) en hebben besloten het aanbod af te wijzen. Het alternatief, dit Legian Beach Hotel, was wel een grotere aanslag op het budget, maar we hebben toch maar het alternatief genomen. We hebben geen verkeerde beslissing genomen, want Legian is beter: schoner, tuin beter onderhouden, kamer goed schoon. De strandverkopers mogen hier niet op het hotelcomplex komen, terwijl dit wel het geval is bij eerste aangeboden hotel. Dat het hotel-restaurant naar onze smaak geen goed Indonesische eten op tafel weet te brengen is een min, maar is waarschijnlijk typerend voor de houding van de hotels. Het wordt internationaler en meer gericht op de Chinezen en Japanners. Nu is Bali ook nog steeds erg interessant voor de Australiërs. Dit blijft een bijzonder soort mens. In dit hotel komen meer Aussies dan in het ressort waar we voor het laatst in 2013 waren. Dat is ook wel een klasse hoger. Ze zijn luidruchtiger die Aussies, maar wel vriendelijk, groeten altijd. Je herkent de Aussies ook aan hun overdadige tattoos. Wat je ook merkt is, dat er in Australië ook een probleem is met obisitas. Er lopen figuren bij, je durft gewoon niet meer te kijken. Maar zelf hebben een groot gedeelte van deze obisitaties geen probleem met het meerdere keren opscheppen tijdens het ontbijt. Maar laat ze maar.
Gisteravond zijn we naar onze Chinees geweest en hebben er saté babi, boontjies met witte rijst gegeten. Wat zijn boontjies? Kousenband, maar dan in stukjes van 8 – 10 cm, klaargemaakt met veel knoflook en gehakt. Maar omdat we al saté hadden hebben we het gehakt in de boontjies overgeslagen. We hebben besloten om hier in Legian geen andere restaurantjes meer uit te proberen, maar bij het onze Chinees te houden.
En het was er erg gezellig, bijna uitverkocht met een hele hoop Chinezen. Rechts van ons: tafel van 12, achter ons tafel van 2. Allemaal heel veel verhalen vertellen, allemaal door elkaar, we hebben het helaas niet kunnen volgen. Maar het eten was heerlijk, hun tafels stonden vol met gerechten. Wij namen een gegrilde vis van 600 gr., 1 Fung Young Hai Crab, 1 witte rijst, 1 cola en 1 soda, totale schade 16 euro 88! We blijven nog even.

2014.8
Ja, we zitten in het regenseizoen, gisteravond en vannacht heeft het geregend en nu, maandag 17/2 09.44u, is het weer begonnen met regenen. En kan zomaar de hele dag af en toe regenen. Het goede strandgevoel van zondag zal dus hoogstwaarschijnlijk niet worden herhaald. Jammer, maar alle offerandes aan de goden zal het niet veranderen, maar gelukkig blijft de Balinees offeren aan zijn goden, het eiland wordt niets voor niets het eiland van de goden genoemd.
We gaan nu de laatste week in van ons verblijf in het Legian Beach Hotel, zaterdag 22 /2 verhuizen we naar Ubud, naar het Saren Indah Hotel, tussen de rijstvelden. Het betekent ook dat we over de helft zijn van ons verblijf op Bali. We verheugen ons op Ubud, zijn er wel met een dagtripje geweest, maar nooit langer dan 1 dag. Ubud ligt in het binnenland van Bali en is met een uurtje of 2 per auto te bereiken. Het is ook het kunstenaarsdorp van Bali, hier wonen nog steeds veel artiesten en Ubud heeft ook vele Galeries. Maar de uitzichten op de rijstvelden, daar is Ubud ook om bekend. Vrijdag de 28e februari vertrekken we weer uit Ubud om af te reizen naar Sanur, aan de zuidkust van Bali. Hier blijven we maar 3 dagen, Sanur  kennen we van vroeger, is de eerste standplaats op Bali geweest, 1998.

2014.9
Wat we gisterenochtend (maandag) al vermoedden is uiteindelijk uitgekomen, het heeft de hele dag geregend. Maar vandaag, dinsdag, is het mooi weer geweest en heeft het niet geregend.
Na het ontbijt hebben we weer een wandeling gemaakt en zijn de tussendoor straatjes ingegaan. Dan zie weer andere dingen, zoals een reclamebord met de tekst “Marly from Bali – All about Sexy Shoes” en wat voor schoenen verkoopt Marly nu? Gewone sandalen! Je hebt fantasie of niet.

Sexy Shoes, Bali 2014
Sexy Shoes, Bali 2014

We hebben nog even in zijn winkel rondgekeken, maar er was niets sexy. We hebben hem zelf niet gezien, misschien was hij het wel.
Uiteindelijk zijn we weer richting strand gelopen, waar we in een Warung “pisang goreng” zagen  (gebakken banaan). Als wij zoiets zien, dan moet er wat gekocht worden, hebben we dan ook gedaan. Na een leuke wandeling door een achteraf straatje zijn we teruggekeerd naar ons hotel. In de avond hebben we bij de Chinees ieder een portie saté babi met witte rijst genomen, was weer heerlijk.
Zoals dinsdag een mooie zonnige dag was, zo mooi begon ook de woensdagochtend. Zon met overdrijvende lichte bewolking, maar de weersverwachtingen op de Australische ABC hebben gisterenavond op iets anders gewezen. Ook voor vandaag werd er regen verwacht en dat zal de komende dagen ook wel zo blijven.

Bali 2014
Bali 2014

Na het ontbijt hebben we de kleding was naar het wasmeisje gebracht. Deze kunnen we morgen, donderdag, weer ophalen. We zijn daarna de Jalan Melasti, een hoofdweg, verder afgelopen en zijn de eerste zijstraat rechts ingegaan. Dan kom je in een andere wereld. De wereld van de kleine zelfstandigen, eethuisjes, barretjes, kledingwasserijtjes, boetiekjes, kleermakerijen en nog meer van dit soort bedrijfjes. Allemaal gedreven door kleine zelfstandigen, een andere wereld dan aan de doorgaande weg. Daar worden ettelijke kleine bedrijfjes opgekocht, tegen de grond gewerkt, er komen een paar grote kranen en shovels en de bouw van een gigantisch hotel gaat beginnen. Je vraagt je af wie in een dergelijke straat van de grote weg af, zoiets gaat bouwen. Dat heeft te maken met de toekomst en economie. Er is een heilig vertrouwen, dat de economie hier in Azië blijft groeien. En het worden allemaal moderne gebouwen, geen relatie in de bouw met de Balinese traditionele bouwwijze. Maar dat willen de Aziatische toeristen die nu naar Bali gaan en in de toekomst ook zullen komen, ze zullen hun hard verdiende geld willen uitgeven. De toerist uit Europa mag nog wel komen, maar er wordt niet meer opgerend, Europa blijft voor Azië alleen belangrijk als afzet gebied voor goedkope T-shirts en schoenen.

Bali 2014
Bali 2014

We hebben nog even genoten van het nu en hebben in een warung Kopie Bali (prut koffie) gedronken. Ouderwets, eerst wachten totdat de prut is gezakt, anders…. Ook nog enkele stuks tahu goreng gegeten, alles bij elkaar voor nog geen 0,94 cent. Toe begon het te regenen. Even gewacht en nadat het iets minder regende zijn we weer op weggegaan. Onderweg weer even wezen schuilen omdat het te hard regende. Maar we zijn toch maar weer verder gegaan, want wat er te zien was leuker, we zijn wel natgeregend.
Maar de Balinees behoudt vertrouwen, hij blijft zijn goden trouw offeren, de vooruitgang zal toch even moeten wachten. Dit is toch weer het bijzondere van Bali.

verder