Bali 2014 (Indonesië)

Bali 2014

Het is vandaag  vrijdag 7 februari 2014, 19 minuten over zes uur in de avond.
Bij een reis naar verre oorden heb je te maken met tijdsverschil, zo ook wij. Nu heeft het eiland Bali ingesteld, dat het op Bali 1 uur later is dan in Jakarta. Jakarta heeft een verschil van 6 uur (vroeger) dan Amsterdam. Wij hadden dus niet in de gaten dat het op Bali 7 uur vroeger is dan in Amsterdam, hadden dus gerekend met 6 uur.
Wat zijn de gevolgen van een dergelijke miskleun? We waren vanochtend te laat op het ontbijt, we kwamen tegen sluitingstijd binnen, moesten dus snel het ontbijt tot ons nemen. Dat was het eerste probleem, het tweede was dat we met de shuttlebus naar Kuta zouden gaan, die ging tegen 11 uur weg. Het was dus eerst alle klokken weer verzetten en alles met haast doen.
We hebben de shuttlebus gehaald en zijn een dagje naar Kuta geweest. Nu ligt Kuta niet zover van Legian, waar wij zitten, maar door eenrichtingsverkeer regels moet het busje flink wat omrijden. Geeft ons de gelegenheid iets meer te zien.
Het is minder druk op dit gedeelte van Bali, minder toeristen uit Europa, wie weet het antwoord. Aan de andere kant is het door minder toeristen het aangenaam gezellig druk in Kuta. Wij hebben eerst in Dulang koffie gedronken, maar hier was het akelig stil. Normaal gesproken moet je geluk hebben om een tafeltje te bemachtigen, maar nu had je gewoon keus. Maar de koffie was weer duurder geworden.  Na de koffie zijn we langs het strand naar de Discovery Mall gelopen. Onderweg, bij Pasar Seni, probeerden de verkopers en verkoopsters je te verleiden om iets te kopen. Bij het stalletje waar we altijd pisang goreng kochten, die stond er nog, maar de pisang goreng was uitverkocht. Verder op weg zagen we bekenden van ons die we in Santika Resort hebben leren kennen. In Santika, is nu geheel gesloopt om herbouwd te worden, kwam altijd een zelfde groep Nederlanders jaar in jaar uit. Zo leerde je elkaar dan kennen. Heel vreemd, je kijkt naar het zwembad van het hotel waar we langs liepen en dan zie opeens een bekend gezicht. Even met hen gesproken en zijn toen verder gegaan. In de Discovery Mall, niet zo druk als vorige jaren, zijn we naar de horloge-man gegaan. Maar helaas geen horloge van onze gading gevonden.  Toen zijn we opzoek gegaan naar de kaper, dé kapper die recht kan knippen, zijn er niet veel, in Holland geen één. Hier hebben we een mannenhoofd en een vrouwenhoofd, deze moest recht geknipt worden, laten knippen. Allebei de hoofden naar tevredenheid geknipt voor   Euro 10,75 waarvan Euro 3,- aan fooi is gegeven. Dit is nog steeds het goedkope Bali, hiervoor, voor de zon, voor de temperatuur komen we op Bali. Maar nu (18.45 uur) regent het heel hard!
Na een ijskoffie zijn we te voet naar het plaatselijk warenhuis gegaan, hier hebben wat boodschappen gedaan, nog een mango juice en soda tot ons genomen, zijn we met te taxi terug gegaan naar ons hotel. Waren tegen 4 uur thuis, bekaf en na een douche languit op het bed neer gestreken, werden plots 2 uur later wakker, weer een dag voorbij. Maar een leuke dag.

2014.2
Zondag 9 februari: we hebben vandaag na het ontbijt een wandeling gemaakt over het strand richting Seminyiak. Heerlijk met blote voeten over het strand en door het zee water. Het strand is leeg, alleen staan er hele rijen ligbedden, leeg te wachten op toeristen, maar die komen niet of lopen door. Het is triest, hier regeert de crises ook.
Om de lage bezetting van ligstoelen en cafeetjes te compenseren, maakt men hier een grove fout: de prijzen worden verhoogd. Dit werkt contraproductief, er komt niemand op je ligbedje liggen of in je café om koffie tegen Europese prijzen te drinken.
Wat wel omhoog gegaan is, is het aantal hotelbedden. De oude ressorts, 50 – 60 jaar oud, worden met de grond gelijk gemaakt en hiervoor in de plaats komen dan betonnen blokken met meer kamers dan voorheen. Bij de nieuwbouw wordt haast geen rekening gehouden met iets Balinees. De oude hotels en ressorts hadden nog een link in de bebouwing met Bali, maar dat wordt nu losgelaten. Het is jammer, maar je vraagt je af, of de toeristenstroom uit Indonesië zelf en uit Azië wel iets Balinees wilt. Deze stroom heeft inmiddels de stroom uit Europa overtroffen, in Indonesië en Azië wordt men rijker, de economische groei is groter dan in Europa, dus naar die toeristen wordt gekeken. Traditiegetrouw profiteert natuurlijk niet iedereen van die groei.
Maar geen wanhoop, want oude en goede gewoontes blijven. Zoals de kleine middenstander die op de fiets met zijn tokootje overal langsrijdt en zijn pisanggóreng, tempéhgóreng en nog andere lekkere hapjes tegen spotprijsjes aan de man/vrouw brengt. Als je hiervoor 26 uur in een vliegtuig hebt gezeten, dan maakt het allemaal weer goed.
Maar niet alles is goed, om aan de smaak van de massatoerist  (en dat zijn niet de Nederlanders) tegemoet te komen is er met het eten in de restaurants, ook die van de hotels, iets gebeurt. Niet meer zo Indonesisch of Balinees, het is internationaler geworden. Dus de echte smaak is soms heel ver te zoeken. Jammer, maar  “vraag van aanbod” bepaalt. We  missen de foodcourts, maar die passen niet in het nieuwe beeld, dus dat eten is er ook niet meer. In het toeristische deel van Bali, de westkust,  is bijna niets meer Balinees of Indonesisch, het is een toeristenoord geworden.
Maandag 10 februari
De strandwandeling is nu richting Kuta (zuid) gegaan. Het doel was de nieuwe Mall (winkelcentrum) te verkennen. Het is nieuw, alle bekende grote merken hebben er een winkel, veel chique koffie- tentjes, veel mode, horloges, schoenen en tassen. Maar geen kopers maar veel kijkers, dus het gezegde “kijken kijken, niet kopen” gaat hier dus goed op. Buiten de Mall koffie gedronken en de terugweg over het strand gelopen. Totdat we een kleine strandwarung (eet-, drink, snoeptentje) op het strand ontdekten. Twee stukjes gebakken tahu en 2 stukjes gebakken tempéh bestelt wat de nodige verwarring met zich meebracht. Ze begrepen niet dat toeristen bij hen dit gingen bestellen. Dus 3 maal uitgelegd wat we wilden, alle omstanders bemoeiden zich ermee (heel normaal op Bali) en eindelijk had het meisje achter the counter het door. Onderweg naar Charlie lopende gegeten, simpel en heel lekker. Bij Charlie, hij heeft een nepbar op het strand, wat stoeltjes met parasols en ligbedden en een grote koelkast op het strand met frisdranken, 2 frisdranken genomen om bij te komen van de wandeling. Van hem een adres gekregen voor Balinees eten, wat volgens hem super moet zijn, we wachten af. En toen was het tijd voor het middagdutje.

Bali2014.3
11 februari, 11u19
Vannacht heeft het even geregend, vanochtend is het bewolkt en drukkend, er zit dus nog regen in de lucht. Besloten om vandaag maar een dagje “thuis” te blijven, want we hebben een “zieke”, die hoest en blaft. Maar met hulp van honing, gember, citroen moet het overgaan, dat hopen we maar.
Het eettentje wat ons gisteren door Charlie werd aangeprezen hebben we niet gevonden. Op die bewuste hoek staat een offerplaats. Heel wat anders dan een eethuisje. Bij navraag ter plaatse bleek, dat het bewuste eethuisje Warung Madé el degelijk bestaat, maar dan nog minstens 1 kilometer verder lopen. We hebben dus maar onze Chinees in de staart bij het hotel opgezocht en hebben  1 Nasi Goreng met 2 borden en 1 schotel Cap Chay bestelt. Genoeg eten en heerlijk. We hebben dus nog wel een appeltje met Charlie te schillen.
Men weet eigenlijk weinig tot niets, mar men heeft een grote drang om mee te doen. Al je du iemand wat vraagt, zal hij altijd een antwoord geven en vaak lijkt dat de oplossing. Maar als je een “meeprater” hebt getroffen, dan ben je het bos ingestuurd. Charlie blijkt dus een “meeprater” te zijn, belangrijk lijken.
Vanochtend na het ontbijt de laundry weggebracht die we morgen ochtend gestreken en wel weer kunnen ophalen. Het was een tas vol, van 1 week was voor  Euro 3,30.
Vandaag onze chauffeur/gids uit 2008 op bezoek gehad en het was goed en leuk om een update te krijgen over de 3 Sponsor kinderen van hem. Het gaat goed met ze, de oudste zit al op de middelbare school.
Vanavond ga ik take away eten halen, want het is niet zo verstandig om met de patiënt op stap te gaan.

2014.4
Een redelijke tot goede nacht doorgebracht met de patiënt, zij heeft goed kunnen slapen. Het hoesten is stukken minder geworden, vandaag nog maar een rustig dagje van maken. De goede beterschapswensen schijnen te helpen.
Vannacht heeft het, na een drukkende dag gisteren, geregend. Eén harde donderklap en de grote bak met water is omgegooid. Vanochtend was het weer als normaal, licht bewolkt, warm en alle planten waren weer afgespoeld en de bladeren stonden weer te glimmen in de zon.
Bali is een bestemming voor veel Nederlanders,  vooral de ouderen. Ze overwinteren hier, blijven tot 3 maanden en hebben het goed. Als je hier regelmatig komt, dan zie deze mensen hier ook ieder jaar, het worden bekenden van je. Toen wij in 2010 in Santika Beach Resort waren, hadden wij als buren 2 Nederlanders, man en vrouw. Hij had lang in Indië gewoond, zij niet zo lang. Korte gesprekjes met hen gevoerd, aardige mensen. Aan de ene kant vonden we het wel jammer dat we buren kregen, want we waren bang dat ze last zouden hebben van onze muziek. Ze hebben nooit geklaagd, wat ons wel opviel dat op een gegeven ogenblik zij geen middagdutje gingen doen, maar op het balkonnetje bleven zitten. We hebben het volume iets aangepast en het was zo goed. Wat voor muziek speelden we? Muziek uit onze jeugd, veel jazz, big bands en ook muziek van direct van voor de 2e wereldoorlog en van direct erna. Nooit van hen gehoord of ze deze muziek op prijs stelden. Totdat we vertrokken. Zij komt naar ons toe om ons te groeten en zegt tevens, dat zij en haar man de muziek zeer gewaardeerd hebben, ze hebben genoten, muziek uit hun tijd. Ze vertelde, dat ze zelfs hun middagdutjes  oversloegen. Wij stonden echt versteld, maar toch lief van hen.
Nu Santika tegen de grond is om te worden herbouwd, zie je bekenden wel in de stad en dan hoor je waar ze allemaal zitten. Op verschillende adressen, maar ze zitten allemaal weer op Bali. Een paar dagen geleden lopen wij van de breakfast  terug naar het appartement en voor ons lopen 2 oudjes. Ik zeg, die kennen we, dat zijn onze buren uit Santika. En waar herken ik ze aan? In Santika droeg hij kniekousen vanwege zijn slechte benen. Die had hij nu ook aan, dus ik wist echt. We hebben ze aangesproken en warempel het waren de buurtjes. Zoals wij ook met de jaren ouder zijn geworden, zo ook zij. Hij is over de tachtig, loop moeilijk en heeft een pacemaker. Zij is tegen de tachtig en nog zeer kwiek en regelt alles. Want een reis naar Bali voor hen is niet meer zo makkelijk. Nog even gezellig geklets en hun bungalow bekeken. We zien ze sindsdien iedere dag in de ontbijtzaal. Hij zit aan een tafeltje zijn ontbijt te doen, zij praat oeveraal met iedereen, zoals van ouds. Die komen nog wel een paar keer terug op Bali.
Na een ochtend met veel rust zijn we in de middag ijskoffie wezen drinken en daarna hebben we de schoongewassen was opgehaald. 23 stuks ingeleverd en weer 23 stuks gewassen en gestreken , behalve het ondergoed, teruggekregen voor €  3,30. Dit ga je niet zelf doen!
De tent waar we koffie hebben gedronken maakten we iets mee wat typisch Aziatisch is. Het is een modern ingerichte tent, schoon, mooi om te zien, verschillende soorten koffie en juices. Gebak, taart en cakes. Ze hebben ook spring rolls (loempia’s). Een portie bestaat 2 spring rolls, maar dat vonden we een beetje teveel voor een hapje om 3 uur in de middag. Dus we vroegen of we anderhalve portie konen bestellen, desnoods voor de prijs van 2 porties. Nou daar had het  personeel achter de counter toch heel moeilijk mee. Ze wisten niet wat te doen, dus de cheffin werd erbij geroepen. Het verhaal  weer uitgelegd, maar zij was niet te verleiden om b.v. te zeggen, dat is mogelijk om 3 springrolls te  krijgen, maar u moet wel 2 porties bestellen. Hier komt boven water het totaal gebrek aan improvisatie. Ze kwam dus niet met deze suggestie en het was 1 portie of 2, anders helemaal niets. Jammer en we hebben dus niets genomen.

verder