Maleisië - Van Sandakan naar Sukau en Libaran

Zondag 16 april 2000
Na het ontbijt vertrekken wij vroeg in een kleine groep naar de in de binnenlanden gelegen nederzetting Sukau. Onderweg hebben wij nog gestopt bij de Gomantong Caves. Deze kalksteengrotten zijn bekend om de eetbare vogelnestjes die de zwaluwen met hun speeksel maken, een Chinese delicatesse! Wij zijn de grot ingegaan, maar voor ons is dit eens maar nooit meer. Het werk van de mensen die de nestjes moeten "plukken" is heel erg zwaar. Het stinkt er, veel ongedierte, grote pissebedden. Je loopt op een glad plankier en als je mocht vallen dan val je in de guave, vogelstront!
De tocht vervolgt over onverharde wegen en na een lange rit komen wij aan bij de oever van de Kinabatangan-rivier, de grootste rivier van Sabah. Hier stappen wij over in snelle kleine bootjes en maken de overtocht naar de Sukau River Lodge.

De kleinschalige Sukau River Lodge, waar we gedurende twee nachten verblijven, ligt aan de Kinabatangan-rivier, midden in de jungle. Wij overnachten in een sfeervol en schoon chalet, voorzien van een eigen badkamer en een fan. Verder zijn er bij de chalets een eetzaal en veranda waar je een fascinerend uitzicht op de rivier hebt.
Het is een brede snel stromende rivier, bruin water, omzoomd door het Rainforest. Zover je oog reikt zie de rivier met het woud langs de rivieroevers.
Hier vind je de vreemd uitziende proboscis, oftewel neusapen. De mannetjes die alleen op Borneo voorkomen hebben een komisch afhangende neus. Aan hun reukorgaan hebben ze overigens de bijnaam 'Dutch monkey' te danken...
Ook langstaart- en kortstaartmakaken en andere aapsoorten zijn hier ruim vertegenwoordigd, evenals krokodillen, hagedissen, otters, ijsvogels en neushoornvogels. Tijdens ons verblijf hier hebben wij diverse boottochten over de Kinabatangan-rivier gemaakt.
In de middag (16.30 uur) hebben wij de eerste tocht over een van de zijrivieren van de Kinabatangan rivier gemaakt. Wij zijn in een kleine motorboot gestapt en de rivier opgegaan. Langzaam vaart het bootje de rivier op, totdat de gids een teken geeft, de motor stopt, het bootje ligt stil. De gids wijst naar het oerwoud. Apen! Wij zien niets, alleen maar veel groen en nog eens groen. Maar als je ogen hieraan gewend zijn dan zie je het. Inderdaad een groep apen, kortstaart- en langstaart-makaken maken zich klaar voor de nacht. De makakaken komen tegen het vallen van de avond naar de rivier oevers, zoeken in een boom een slaapplaats op en slapen dan met hun gezicht naar het oerwoud. Ze kunnen zo hun belagers zien aankomen, van de rivierzijde is niets te vrezen, als ze maar hoog genoeg in bomen zitten. Anders wil een krokodil nog iets doen. Het blijft niet bij deze ene groep, wij zien meerdere, op een afstand van een paar meter. Dat deze twee soorten apen ongehinderd met elkaar leven komt doordat de een het voedsel van de andere niet kan hebben. De een eet zoete bananen waar de andere er bijna dood aan gaat. Ook zien we een slang, gekronkeld over tak die over de rivier hangt en waar wij onder varen. Ook zien wij nog een familie neusapen.
lees verder >>>

 

Maandag 17 april 2000
Wij gaan naar de nabij gelegen Oxbow Lakes. Deze twee meren hebben de vorm van een gekromde ossenhoorn en zijn begroeid met waterhyacinten. Deze meren zijn eigenlijk de rivierloop geweest, maar doordat de rivier eigenzinnig de bocht afsnijdt en een nieuwe weg begint, blijft er een meer over.
Dit gebied is de woonplaats van otters, vogels, vissen, apen, arenden, orang oetans, krokodillen en mieren. In twee bootjes gaan we vroeg de rivier op en genieten van de ochtend rust die schijnbaar aan de oevers van de rivier heerst.
We varen over de meren en zien diverse soorten vogels, ook roofvogels. De vogels hebben een bijzonder gekleurde verentooi, heel mooi.
Na een koffie-break, ja de gidsen hebben koffie en koekjes meegenomen, maken we een junglewandeling door de ongerepte natuur. Het regenwoud aan de rivier is beduidend vochtiger en moerassiger dan in de binnenlanden.

De vegetatie is er minder dicht en hoog, waardoor het beter doordringbaar is. Het pad is door de vele regens niet alleen erg drassig, maar ook onzichtbaar. De gids moet meer keren even rondkijken om te ontdekken waar we zijn. Vertelt dan nog laconiek dat nog niet zo lang geleden een ervaren gids is verdwaald en pas na uren de rivieroever weer kon vinden. Tegen de bloedzuigers hebben wij over onze kousen een soort linnen schoen aangetrokken waar je de pijpen van je lange broek insteekt en dichtbind. Met deze "over-kous" ga je pas in de schoenen.

Naar de volgende pagina