Het
laatste
We hebben nu de reis door West Australië gemaakt, één
van onze wensen na de eerste Australië reis in 2003.
Hoe is deze reis ons bevallen? Heel goed, bijzonder, maar deze reis
was niet gemakkelijk, omdat we deze reis is een heel andere camper hebben
gemaakt. Deze campervan is meer gericht op bushcamping, dit houdt onder
andere in dat er weinig comfort is en dat je meer buiten bent dan in
de campervan. Maar we hebben met deze 4WD campervan meer gebieden kunnen
verkennen die we anders niet hadden kunnen bereiken. Dit laatste heeft
deze reis weer erg aantrekkelijk gemaakt.
Aangezien je het weer nooit voor het uitkiezen hebt, is onze reis niet
zo verlopen als wij in gedachten hadden. De zuidkust van West Australië
is ons daardoor een beetje ontgaan. We hebben hier veel regen en koude
gehad en daardoor zijn we betrekkelijk snel door dit gebied gegaan.
De hitte in de Pilbara hadden we verwacht, maar niet deze erge hitte.
Na Kununurra heeft de regen ons ook parten gespeeld, terwijl wij hier
toch in de "droge" periode waren. Maar
overeind blijft, dat wij deze reis nooit hadden willen missen.
Het voor ons nog onbekende deel van de Northern Territory heeft ons
ook geboeid. Van het zuiden van Western Australia, tot aan de Darwin
in het noordelijkste deel van de Northern Territory, van koude tot tropische
hitte, het was heel bijzonder.
De ervaring die wij in 2003 hebben op gedaan, heeft ons dit jaar zeker
geholpen. Over het kamperen hadden we geen zorgen meer, we hadden de
ervaring, wisten wat er ging gebeuren en wat niet. Aan de andere kant
was het rijden op dirt roads of gravel roads een heel nieuwe ervaring.
Zoals met alles, je moet het eens gedaan hebben en dan weet je wat het
is, hoewel het rijden op dirt roads altijd een nieuwe ervaring blijft.
Dit vanwege de onverwachte situaties die je op een dirt road tegen kan
komen. De watercrossings waren voor ons ook nieuw, maar wel spannend.
Niet alle, maar de mooiste plekjes, die kun je bijna alleen via een
dirt road bereiken. Nu zijn de gravel roads ook wel met een gewone auto
te berijden, maar met een grote Motorhome, zoals we die op de vorige
trip hadden zou het heel moeilijk, bijna onmogelijk, zijn geweest.
De afstanden in West Australië zijn bijzonder groot. Niet alleen
de afstanden, maar doordat het westen van Australië heel erg dun
bevolkt is (80% van de ongeveer 1,9 miljoen wonen in Perth), is er in
de kleine plaatsjes en dorpjes soms heel weinig te zien en te beleven.
Je wilt na een rit van een paar honderd kilometer wel even iets anders,
maar helaas. De mensen, vaak een handvol, zijn harde werkers en als
er iets te beleven valt in dergelijke plaatsjes, dan moet je het geluk
hebben net daar te zijn. Deze plaatsjes kennen niet die gezelligheid
zoals vele plaatsjes aan de oostkust. Misschien is dit wel de charme
van het westen.
Verleden jaar waren we een beetje terughoudend in onze contacten met
de Australiërs die wij tegenkwamen, maar dit jaar hebben we ons
in volle omvang gemengd met de Australiërs. Gezegd moet worden,
dat is ons niet is tegengevallen. Een voordeel hierbij was, dat
wij veel Australiërs van Nederlandse afkomst zijn tegengekomen.
Naar Australië als kleinkind gekomen met de ouders. We hebben
hun verhalen gehoord over de eerste jaren van deze emigranten en
hoe het heel erg moeilijke begin hier rooskleuriger aan familie
in Nederland werd voorgeschoteld. De vrouw die haar moeder schrijft,
dat ze een onderkomen hebben, waar ze geen vloerkleed nodig hebben
en zo het vuil naar buiten kunnen vegen. De realiteit was, dat het
geëmigreerde gezin in een hut werd ondergebracht
en op het kale zand moest leven. Nee, daar had je geen vloerkleed nodig!
Het was hard werken, alles aanpakken, bij elkaar blijven via het
geloof en elkaar ook steunen. Het is te danken aan de Hollandse
ijverigheid, dat veel Nederlanders hier geslaagd zijn en nu de vruchten
plukken van die moeilijke eerste jaren. Hun kinderen vinden het
prachtig met ons weer Nederlands te kunnen spreken, het is hen
vergeven dat dit natuurlijk geen goed Nederlands meer is, maar dat
maakt het contact ook wel weer leuk.
Door deze contacten hebben we ook een kijkje kunnen krijgen in de keuken
van Australië, de economie, zorgstelsel, de bejaarden en vele andere
onderwerpen, waar wij onbekend mee waren. Ook hebben we veel gesproken
over de Aboriginals met hen, jammer dat het ons niet is gelukt ook met
een Aboriginal zelf van gedachten te wisselen. Onze kijk op Australië
is nu weer uitgebreider geworden.
Deze reis heeft ons een diversiteit gebracht die we in 2003 niet zo
ervaren hebben. Het natuurschoon in West Australië is heel apart.
De kustlijn, die hier en daar heel bijzonder is, de Nationale Parken,
we hebben meer Aboriginal rotstekeningen gezien dan verleden jaar, al
met al een verscheidenheid van wat wij gezien hebben, wat ons nog jaren
zal vergen om dit alles goed te verwerken. Het was goed dat wij teruggegaan
zijn naar Australië om door het westen en het voor ons nog onbekende
deel van de Northern Territory te reizen.
We
hebben een droom laten uitkomen.
