Dag 64 - 70
Zaterdag 5, zondag 6 en maandag 7 juni 2004: zaterdagmorgen zijn we naar de markt gegaan in Parap, een wijk in Darwin. Daar natuurlijk dezelfde stalletjes gezien die donderdagavond op de Mindil Sunset Market stonden, maar dat was niet zo erg, want deze markt was kleiner en daardoor gezelliger. Voordat we hadden geluncht hadden we al het nodige gesnoept, waardoor de lunch er bij in moest schieten. Na de markt zijn we in een park met uitzicht op Fannie Bay met de stoelen uit de hut gaan zitten. Heerlijk in de schaduw, was over de 28 graden, met een fris windje (in Darwin staat bijna altijd een wind), het was best uit te houden zo. Tegen vijf uur in de middag zijn we teruggegaan naar het Caravan Park.
Zondag hebben we kleren gekocht in Darwin, de meeste winkels zijn hier zondag ook open. De winkel waar we binnen stapten bleek een filiaal te hebben in Alice Springs en in die winkel zijn we verleden jaar geweest om ook wat kleren te kopen. Het is allemaal casual wat in deze winkels verkocht wordt. Tegen de middag hebben we eten op de Mindil Sunset Market (die is ook op zondagmiddag) gehaald en zijn tegen vieren teruggegaan naar onze staanplaats en hebben daar een paar uur de dikke zaterdagskrant doorgeworsteld. We wilden ons net klaar maken om te eten toen Connie en Martin het Caravan Park kwamen oprijden. Met hen zijn we toen Darwin ingegaan en hebben met ons vieren gezellig en lekker bij de Chinees gegeten. We waren wel laat thuis, vooral gezien de afspraak die wij met Connie en Martin voor de volgende ochtend vroeg hadden gemaakt.
Maandagochtend was het dus een beetje racen tegen de tijd en dat waren we niet meer zo gewend, want de laatste dagen was ons tempo nou niet al te snel. Maar we waren op tijd voor de afspraak met Connie en Martin, die was 40 km verder de Highway op richting Alice Springs. Met hen hebben we een paar Nature Parks bezocht. Dit zijn heel grote parken, eigenlijk bossen, met uitgezette wandelpaden, kleine watervallen en meren om in te zwemmen (er zwemmen ook grote vissen in, maar geen krokodillen). Onderweg de broodnodige koffie break met door Connie en Martin ter plaatse gemaakte pancakes met alles er op en er aan, de dag kon niet meer stuk. Ook natuurlijk in de Nature Parks de lunch gebruikt. Doordat we dachten dat we bij Mandorah, ligt op een schiereiland aan de overkant van Darwin (gescheiden door de rivier), met de ferry konden oversteken naar Darwin, maar dat helaas niet voor auto's gold, moesten we165 km weer terugrijden. Maar ach, wat maken 165 km op ongeveer 11.000 km die wij de afgelopen weken hebben gereden nou uit? Eigenlijk niets!
Dinsdag 8 juni 2004: vandaag hebben we besloten om in Berry Springs naar het Wildlife Nature Park te gaan. Dit is niet direct een dierentuin, want de beesten worden hier in een bijna natuurlijke omgeving gehouden. Verder gaat het hier alleen om dieren die van herkomst Australisch zijn of hier naar toe zijn gebracht en verder in het wild leven. We hebben een paar Australische slangen gezien, van heel onschuldige tot de gevaarlijke. Wist je dat als je hier een bruine slang tegenkomt, dat je dan als een haas vandoor dient te gaan? Deze slang namelijk, die achtervolgt je. Je moet dus niet de pech hebben dat je twee van dergelijke slangen tegenkomt, want beiden zijn in staat hun prooi te omsingelen. De ander gekleurde slangen zijn niet zo gevaarlijk, althans die zullen het hazenpad kiezen en alleen zich proberen te verdedigen, maar die komen je niet achterna. Natuurlijk ook diverse lizards gezien, want het stikt hier van deze beesten.
Roofvogels. Het is frappant dat je hier bijvoorbeeld boven Darwin roofvogels ziet vliegen. Er schijnt hier voor deze beesten toch voldoende prooi te zijn om te kunnen overleveren. Dat bij dit Wildlife park ook een stukje show wordt opgevoerd, is de Australiërs vergeven. De show van de roofvogels wordt door aantrekkelijke dames gedaan, dus dat is ook het zien waard.
Vandaag is tevens de één na laatste dag van ons verblijf op de Australische Caravan Parks. Deze parken in het westen zijn toch van iets mindere kwaliteit dan in het oosten, maar dat is begrijpelijk omdat de meeste toeristen en ook Australiërs in het oosten reizen. Of het komt door de inflatie (ze hebben hier nog steeds een economische groei van ca. 3,2%), maar de tarieven hier in westen liggen ook hoger. Dus meer geld voor minder kwaliteit, het kan gebeuren. Maar zoals voor vel zaken geldt, ook hier zijn uitzonderingen in de goede zin. Morgen, woensdag 9 juni 2004 is onze laatste dag op dit park, dan moet de klerenwas gedaan worden, de hut moet worden schoon gemaakt (ziet een beetje roze uit in plaats van wit, komt door het rijden op de gravel roads) en er moet worden ingepakt. Daarna nemen we afscheid van de hut waar we toch ongeveer 9 weken in hebben geleefd. Het was niet gemakkelijk vanwege de beperkte ruimte. We hebben bijvoorbeeld geen kast voor de kleren, we hebben al die tijd dus "uit de tassen" geleefd. Ook wel bijzonder, want je leert heel goed je kleren in een bepaalde volgorde op te bergen. Je moet precies weten wat in welke tas en waar iets ligt. Hiervoor hadden we een fantastisch systeem ontdekt. In plastic tassen hebben we de kleren verdeeld, soort bij soort. Deze plastic tassen met inhoud werden op een bepaalde wijze over de twee grote reistassen verdeeld. Dus moest je een lange broek hebben, dan hoefde je alleen te weten in welke reistas de plastic tas lag met de lange broeken. De andere kleren bleven dan onaangeroerd in hun plastictassen en bleven zo netjes. Er was ook een gebrek aan opbergruimte voor kleine spullen. Hiervoor hebben we twee kratten gekocht om in de ene de boodschappen in te doen en in de andere de dagelijkse kleine dingen, zoals flesje afwas, de toilettassen, de zaklantaarns, fles olie om te bakken en nog meer van die dingen die je onder handbereik wilt hebben. Het voordeel hiervan was, dat deze krat gewoon in het zicht stond en de spullen niet her en der in de hut zouden gaan zwerven. De andere krat met de boodschappen ging het "ruim" in – de ruimte onder de bank, waar wij bij tijd en wijle dingen uithaalden en ook weer bijvulden. Ook de ongeveer 170 stuks 1,5-liter flessen drinkwater gingen in een bepaalde volgorde eerst in het "ruim" om daarna één voor één in volgorde van "binnenkomst" te verhuizen naar de koelbox. Het water werd in aantallen van 6 flessen per keer gekocht, behalve in die situaties waarvan je kon verwachten, dat boodschappen doen moeilijk of erg duur zou zijn, dan werden meer flessen ingeslagen. Je kunt namelijk water niet te lang laten staan, want onder in het "ruim" is het nogal warm. Ach, we weten nu hoe het moet, maar dat heb je altijd als je een ervaring rijker bent. Wat doen we met die ervaring? Als er belangstellenden zijn die willen weten hoe wij het precies gedaan hebben, dan kunnen wij ze vertellen waar op ze moeten letten. Anders zijn dat gewoon herinneringen.
Woensdag 9 juni 2004: vandaag, toch met een beetje weemoed, van de hut afscheid genomen. Het was van ochtend een beetje vreemd op de camping, want opeens kwam iedereen langs om een babbeltje te maken. Zo ook twee Belgische jongens die al twee dagen schuin tegenover ons staan. Die hebben we onze lege kratten gegeven. Al pratend met hen kom je tot de conclusie dat je als Europeaan een beetje sceptisch tegen bepaalde zaken hier in Australië aankijkt. Het zal wel te maken hebben aan de ene kant met een jonge cultuur en aan de andere kant de toch nuchtere Europeaan met een veel lange rijke historie. We vonden met ons allen, dat overdrijving ook een beetje tot Australië hoort. Maar we waren het ook eens dat dit een bijzonder land is. Deze jongens, waar wij vandaag ook afscheid van hebben genomen, blijven nog 2 maanden in dit land.
Door al dat bezoek, er kwam ook nog een Australiër naar de hut kijken, hebben we pas heel laat ontbeten. Dit bezoek begon al om 8 uur en was niet zo maar afgelopen, ze nemen er alle tijd voor. Maar het was wel leuk en gezellig. Uiteindelijk zijn we begonnen de hut schoon te maken, in te pakken, de klerenwas was al gedaan, de laatste douche en tegen 12 uur vertrokken we van het laatste caravan park in Australië. Net als verleden jaar doet het ons wel wat. Maar aan alles komt een eind en dan begint er weer iets nieuws.
We zijn met de hut naar het hotel gegaan, we hebben ingecheckt, de bagage in de kamers (ja we hebben 2 kamers!) gestald en we zijn toen de hut naar zijn baasje gaan brengen.
Bij de Apollo, waar de hut moest worden teruggebracht, hebben we nog een heftige discussie gehad over bepaalde zaken, zoals de stroomvoorziening, waar we van 4 kanten 4 verschillende uitleg over het gebruik kregen. Op een bepaald moment hebben we het maar gelaten, want Australiërs (en wie eigenlijk wel) zijn niet zo vatbaar voor kritiek.
Te voet zijn we, na nog wat kleine dingen gekocht te hebben, teruggegaan naar het hotel. Het hotel met uitzicht over zee en gaan vandaag verder niets meer doen, alleen maar luieren en naar de zee kijken.
Dit is dan het einde van onze West Australië reis, want vrijdag 11 juni 2004 vliegen we via Bali terug naar Holland. Het is een mooie, interessante reis geweest.

Naar boven