Amerika 2016 Road Trip 01

Follow the Sun

De voorbereidingen zijn hectisch, nog voordat de reis begint. Het is altijd zo, bij velen van ons, ontkomen er aan is niet mogelijk.

Je begint aan de hectiek, wil of niet, je wilt op reis, dus…je gaat er aan beginnen. Als je dan geslaagd bent je koffers of tassen ingepakt te hebben, in de veronderstelling dat je niets vergeten bent, dan mag je je gelukkig prijzen. Je denkt dat je er dan bent, maar mispoes, helemaal niet! Afhankelijk van de afstand die je nodig hebt om op het vliegveld te komen, zit je weer in de rats. Files, wegwerkzaamheden, ongelukken, slecht weer. Alles is mogelijk. Maar je ben gezegend, je hebt een beetje gelukt. Je hebt het vliegveld bereikt. Dan breekt er weer een periode van spanning aan. Waar moet je zijn, je moet het geluk hebben, dat de indeling van gebouw het zelfde is als de vorige keer dat je er was. Nee hoor, je hebt pech. Alles is verbouwd en je herkend niets, dus zoeken en vragen waar je moet zijn. Je hebt de eerste horde genomen en je hebt je bewijs dat je het vliegtuig in mag. Maar je hebt nog een paar hordes te nemen, je begint je af te vragen waar je aan begonnen bent. Maar een stemmetje achter in je hoofd zegt waarom je deze reis moet maken. Hoe was het ook weer: “Follow the Sun…”. Dus geen gedoe, naar het volgende .

De moderne tijd heeft niet alleen zegeningen gebracht, maar ook heel nare dingen. Bedreigingen! Onzekerheid! De maatschappij heeft zich daarom gewapend hiertegen en wil niet dat de waarden en normen met blote voeten worden betrapt. We gaan op iedereen letten, je wordt beloerd en bevoeld. Pas op als iets niet in orde is, je bent de pineut! We willen ook heel erg weten wat je bij je hebt, dus laat zien wat je bij je hebt. Dit proces, vooral op een luchthaven, gaat onder druk. De massa moet zo snel mogelijk gecontroleerd worden. Dus iedereen die bij dit proces betrokken is loopt op zijn of haar tenen. Ze stellen ook vragen of je bent wie je denkt te zijn, mallotig. Je weet toch wie je wbent, bij je geboorte meegegeven. Heb niet het lef om e vragen niet te beantwoorden! Je moet de vraagsteller ook in e ogen kijken. Even je blik, om na te denken over de vraag, van hen of haar afgewend, heeft voor jou een nadelig effect en er volgen dan nog meer nare vragen.  Maar je weet je zenuwen te beheersen en de vraagsteller is tevreden.  Dan komt je hand bagage aan de beurt, want daar mag werkelijk niets in zitten wat men niet goed vindt. Alles weer uitpakken, wat je zorgvuldig in de tas hebt gestopt. Dan, het meest mensonwaardige wat er mogelijk is, een apparaat laat je binnenste zien, althans aan hen. Je zal maar iets verkeerds hebben ingeslikt, wat gevaarlijk zou kunnen zijn. Maar je hebt voor het vertrek van de stress haast niets door je keel kunnen krijgen, nou daar heb je nu geluk aan, ze zien alleen je lijf, zonder kwalijke inhoud. Gelukkig deze hobbel heb je genomen en je bent geslaagd, je mag verder. Een zucht van verlichting, je mag nu al gaan genieten. Maar dan wordt je met een andere fenomeen geconfronteerd. De Massa, geen massa geiten of koeien, tweebenige, een massa mensen.  Uit alle windestreken, ook uit andere vreemde landen, wat doen die hier! Deze vreemden brengen hun manieren mee en dat is confronterend.  Zonder enige reden opeen stokstijf stilstaan of er niets aan de hand is. Je bent hier niet op voorbereid en je botst dan ook direct tegen een kingsize koffer. Om de voorkomen dat er een file ontstaat, geef je koffer een schop zodat je verder kunt. De eigenaar kijkt door zijn kleine oogjes je heel vreemd aan. Brabbelt iets buitenaards waar je natuurlijk, omdat het buitenaards is, niet op reageert. Maar je geeft de vreemdeling wel een strenge blik van vermaning. Niet hier doen zulke onverwachte dingen, anders blijf je thuis.

Gewend aan de mensen massa kom je iets tot rust, je gaat een lekkere stoel opzoeken. Maar helaas, in de verbouwing zijn deze gesneuveld. Er voor in de plaats hebben dingen gekomen die te maken hebben met “design”.  Die zitten anders, ongemakkelijk en helemaal niet relaxend. Had je maar de lekkere bank van hui bij je, maar “Follow the Sun..” betekent ook dat je van dingen afstand hebt genomen, “loslaten” heet dat.
Dat de koffie op luchthavens slecht smaakt en wat kosten, neem  je dan maar voor lief, je moet wat, toch?

Dan maar op weg naar het vervoersmiddel om “The Sun” te vinden en warempel hij staat al op je te wachten. Nu wordt het ernst, je “follow your dreams and follow the sun” gaan waar worden. Maar je mag er niet zomaar in, je gaat niet alleen, gelukkig heb al die anderen niet  verteld wat de “Dream” ook weer is, anders ben je straks ook niet meer alleen. Je durft de anderen niet aan te kijken, bang dat je je geheim gaat vertellen, je kijkt een beetje naar de grond, je ontwijkt hun blikken. Gelukkig ben je in het vervoersmiddel iets van de anderen afgeschermd. Er komt beweging en voertuig zet het zich beweging en is in korte tijd als een vogeltje zo vrij in de lucht, Follow the Sun!

 

(deze gedachten genoteerd tijdens de vlucht Delta/KLM 6071 van 5 juli 2016)

follow